มดเขี้ยวโง้ง

ลำตัวสีดำด้าน ขากรรไกรยาวโค้งงอเป็นเอกลักษณ์ (ที่มาของชื่อไทย "เขี้ยวโง้ง") ตัวงานมีสีน้ำตาลอมเหลืองที่ขากรรไกร แก้ม และขา ปลายท้องออกสีสนิม จุดที่สังเกตง่ายที่สุดคือดวงตาที่ใหญ่ผิดปกติสำหรับมด ทำให้มองเห็นรายละเอียดได้ดีกว่ามดส่วนใหญ่ที่อาศัยกลิ่นเป็นหลัก นางพญามีรูปร่างใกล้เคียงตัวงานมาก ต่างกันเพียงอกที่ใหญ่กว่าเล็กน้อยและรังไข่ที่พัฒนาแล้ว

พบในเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะตอนเหนือของอินเดียและพม่า อาศัยอยู่ใต้ร่มเงาของป่า ทำรังในดินที่ลาดเอียง ทางเข้ารังเป็นรูเล็ก ๆ นำไปสู่ห้องรังทรงจานหลายห้องที่เชื่อมกันด้วยช่องแคบ ๆ กว้างพอให้มดผ่านได้ทีละตัวเท่านั้น ห้องบนสุดเป็นที่อยู่ของนางพญาและตัวงาน โคโลนีมีขนาดเล็กเมื่อเทียบกับมดชนิดอื่น เพราะเป็นนักล่าที่ต้องอาศัยพื้นที่หากินต่อหัวค่อนข้างมาก

Harpegnathos venator กระโดดได้ทั้งเพื่อจับเหยื่อและหลบหนีศัตรู โดยอาศัยดวงตาที่ใหญ่และคมชัดผิดปกติสำหรับมด แทนที่จะพึ่งกลิ่นเหมือนมดทั่วไป

ขากรรไกรของมดชนิดนี้มีโครงสร้างต่างกันตามตำแหน่ง ส่วนปลายมีฟันสองแถวเรียงไม่ขนาน ใช้หนีบเหยื่อได้แน่นหนา ส่วนโคนขากรรไกรโค้งเว้าเรียบ ใช้จับตัวอ่อนและไข่อย่างนุ่มนวลโดยไม่ทำอันตราย เมื่อนางพญาตายลง ตัวงานในรังจะประลองกันด้วยการ "ดวลหนวด" (antennal duel) เพื่อหาผู้ชนะที่จะกลายเป็น gamergate สืบพันธุ์แทน แต่ตัวที่ชนะจะออกลูกที่ฟักเป็นตัวงานได้ก็ต่อเมื่อเคยผสมพันธุ์กับตัวผู้มาก่อนที่จะขึ้นเป็นผู้นำเท่านั้น

เป็นนักล่าเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ แทบไม่แตะน้ำหวานหรือเมล็ดพืชเลย อาหารหลักต้องเป็นแมลงเป็นหรือเพิ่งตาย เช่น จิ้งหรีด หนอนนก และแมลงสาบ อุณหภูมิที่เหมาะสมอยู่ที่ราว 24–28°C ในรังและ 26–30°C ในพื้นที่หากิน หากอุณหภูมิสูงต่อเนื่องเกิน 32°C จะทำให้ตัวอ่อนเสียหายได้ ความชื้นควรอยู่ที่ 70–85% โคโลนีเติบโตช้ามาก ปีแรกมักมีตัวงานเพียง 40–80 ตัว และต้องใช้เวลา 3–5 ปีกว่าจะขยายไปถึงหลักร้อยตัว

ขากรรไกรของมดชนิดนี้มีโครงสร้างต่างกันตามตำแหน่ง ส่วนปลายมีฟันสองแถวเรียงไม่ขนาน ใช้หนีบเหยื่อได้แน่นหนา ส่วนโคนขากรรไกรโค้งเว้าเรียบ ใช้จับตัวอ่อนและไข่อย่างนุ่มนวลโดยไม่ทำอันตราย เมื่อนางพญาตายลง ตัวงานในรังจะประลองกันด้วยการ "ดวลหนวด" (antennal duel) เพื่อหาผู้ชนะที่จะกลายเป็น gamergate สืบพันธุ์แทน แต่ตัวที่ชนะจะออกลูกที่ฟักเป็นตัวงานได้ก็ต่อเมื่อเคยผสมพันธุ์กับตัวผู้มาก่อนที่จะขึ้นเป็นผู้นำเท่านั้น

เป็นนักล่าเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ แทบไม่แตะน้ำหวานหรือเมล็ดพืชเลย อาหารหลักต้องเป็นแมลงเป็นหรือเพิ่งตาย เช่น จิ้งหรีด หนอนนก และแมลงสาบ อุณหภูมิที่เหมาะสมอยู่ที่ราว 24–28°C ในรังและ 26–30°C ในพื้นที่หากิน หากอุณหภูมิสูงต่อเนื่องเกิน 32°C จะทำให้ตัวอ่อนเสียหายได้ ความชื้นควรอยู่ที่ 70–85% โคโลนีเติบโตช้ามาก ปีแรกมักมีตัวงานเพียง 40–80 ตัว และต้องใช้เวลา 3–5 ปีกว่าจะขยายไปถึงหลักร้อยตัว

แม้จะไม่ก้าวร้าวไล่ต่อยเหมือนมดบางชนิด แต่มีเหล็กในที่ทรงพลังมาก เจ็บนานเป็นชั่วโมงหากถูกต่อย เทียบได้กับเหล็กในต่อ ต้องระมัดระวังทุกครั้งที่เปิดรังหรือย้ายมด นอกจากนี้โคโลนีโตช้าและต้องการอาหารสดเป็นหลักตลอดเวลา ตัวเลขขนาดโคโลนี (100–300 ตัว) คือขนาดที่พบได้บ่อยเมื่อรังโตเต็มที่แล้ว ไม่ใช่ค่าสูงสุด เหมาะกับผู้เลี้ยงที่มีประสบการณ์มาก่อนมากกว่ามือใหม่

ตัวงานสามารถวางไข่ที่ไม่ได้รับการผสมพันธุ์ (trophic eggs) เพื่อเป็นอาหารให้ตัวสืบพันธุ์ในรังกิน เป็นพฤติกรรมที่พบในมดหลายสกุลที่มีระบบสืบพันธุ์แบบพิเศษ ชื่อสามัญภาษาอังกฤษ "Giant Jumping Ant" มาจากพฤติกรรมกระโดดเด่นชัดที่ทำให้แยกแยะจากมดนักล่าชนิดอื่นได้ง่ายตั้งแต่แรกเห็น