มดน้ำผึ้ง

เป็นมดขนาดค่อนข้างใหญ่เมื่อเทียบกับมดชนิดอื่น สีเหลืองถึงส้มทอง มีขาที่ยาวเรียวผิดปกติ ตาโต และหนวดปล้องแรก (scape) ยาวมากเป็นพิเศษ ลักษณะโครงสร้างเหล่านี้ทำให้เป็นหนึ่งในมดรุกรานที่มีรูปร่างใหญ่ที่สุดในโลก

มีถิ่นกำเนิดดั้งเดิมในพื้นที่ราบลุ่มเขตร้อนชื้นของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รวมถึงประเทศไทย แต่ถูกพัดพาไปแพร่พันธุ์ในหลายเกาะทั่วเขตร้อน อาศัยอยู่ได้ทั้งในป่าดิบชื้น สวนเกษตร เช่น สวนอบเชย ส้ม กาแฟ และมะพร้าว

แม้จะไม่มีเหล็กใน แต่มดน้ำผึ้งสามารถพ่นกรดฟอร์มิกเพื่อป้องกันตัวและปราบเหยื่อได้ เมื่อถูกรบกวนจะเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและไม่มีทิศทางแน่นอน อันเป็นที่มาของชื่อ "crazy ant" ในภาษาอังกฤษ

กินได้ทั้งเมล็ดพืช สัตว์ขาปล้องขนาดเล็ก และซากสัตว์ แต่พึ่งพาน้ำหวานจากแมลงเกล็ด (scale insect) เป็นแหล่งพลังงานหลักเป็นอย่างมาก โคโลนีขยายตัวผ่านการแตกรังโดยนางพญาพร้อมตัวงานย้ายไปตั้งรังใหม่

อุณหภูมิที่เหมาะสมอยู่ที่ 25–30°C ความชื้นค่อนข้างสูง 70–85% เพราะกิจกรรมหาอาหารสัมพันธ์กับความชื้นในอากาศโดยตรง ไข่ใช้เวลาราว 54–74 วันจึงพัฒนาเป็นตัวงาน อาหารหลักคือน้ำหวาน น้ำผึ้ง ควบคู่กับแมลงตัวเล็กอย่างจิ้งหรีดหรือหนอนนก

จัดเป็นมดระดับสูง (expert) เพราะขยายพันธุ์เร็วมากจนควบคุมขนาดโคโลนีได้ยาก และมีความเสี่ยงต่อการหลบหนีสูง ต้องดูแลอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ ขนาดโคโลนีที่ระบุไว้ (2,000–10,000 ตัว) เป็นขนาดทั่วไปที่นักเลี้ยงจัดการได้จริง ส่วนรังในธรรมชาติที่เป็นซูเปอร์โคโลนีอาจมีตัวงานนับหมื่นและนางพญาหลายร้อยตัว ซึ่งเป็นกรณีสุดโต่งไม่ใช่ขนาดทั่วไป

มดน้ำผึ้งถูกจัดอยู่ในบัญชี 100 ชนิดพันธุ์รุกรานที่เลวร้ายที่สุดในโลกโดย IUCN เนื่องจากเคยสร้างความเสียหายรุนแรงต่อระบบนิเวศบนเกาะคริสต์มาส จนทำให้ประชากรปูบกพื้นเมืองลดลงอย่างมาก ผู้เลี้ยงจึงควรระมัดระวังไม่ปล่อยมดชนิดนี้สู่ธรรมชาตินอกถิ่นที่อยู่เดิมโดยเด็ดขาด